Przedziały liczbowe: jak je zapisywać i zaznaczać na osi

Uczeń, który swobodnie posługuje się przedziałami liczbowymi, szybciej rozumie nierówności, dziedziny funkcji i warunki w zadaniach. Cel jest prosty: umieć bez zastanawiania zapisać przedział, narysować go na osi i przetłumaczyć na nierówności.

Frazy pomocnicze: rodzaje przedziałów liczbowych, zapis przedziałów nawiasami, przedziały otwarte i domknięte, oś liczbowa zaznaczanie przedziałów, zapis przedziału w nierównościach, przedziały z nieskończonością, przedziały jednostronnie otwarte, typowe błędy w przedziałach, zadania z przedziałami krok po kroku, przedziały a warunki w zadaniach

Co to jest przedział liczbowy i po co się go używa

Intuicyjna idea: liczby „pomiędzy”

Przedział liczbowy to po prostu zbiór wszystkich liczb, które leżą między dwiema granicami. Zamiast wymieniać każdą liczbę osobno, opisuje się cały zakres jednym krótkim zapisem.

Dla przykładu, jeśli mowa o temperaturze od 0 do 10 stopni, nie wymienia się: 0, 0,1, 0,2, 0,3, …, 9,9, 10. Mówi się o przedziale „od 0 do 10” i zapisuje go w wygodnej formie przedziału.

Przedziały pojawiają się wszędzie tam, gdzie istotny jest zakres dopuszczalnych wartości, a nie jedna konkretna liczba. Dzięki temu notacja staje się krótka i czytelna.

Przykłady z codzienności

W praktyce bardzo często używa się przedziałów, nawet jeśli nikt nie mówi tego wprost. Kilka prostych przykładów:

• Przedział wiekowy w zawodach: „uczestnicy w wieku od 10 do 15 lat” – to zakres lat 10, 11, 12, 13, 14, 15.
• Zakres cen: „buty w cenie od 200 do 300 zł” – każdy model, którego cena mieści się między tymi liczbami.
• Przedział czasu: „dostawa w godzinach 14–18” – każdy moment między 14:00 a 18:00.

W matematyce mówi się o takich zakresach bardziej precyzyjnie, rozróżniając, czy „końce” są w środku przedziału, czy nie.

Różnica: pojedyncza liczba, zbiór kilku liczb, przedział

Warto odróżnić trzy sytuacje:

• Pojedyncza liczba – np. x = 3. Zbiór ma jeden element.
• Zbiór kilku liczb – np. x ∈ {1, 2, 5, 10}. Zbiór jest „poszarpany”, ma dziury.
• Przedział liczbowy – zbiór ciągły: jeśli są w nim dwie liczby, to wszystkie liczby pomiędzy nimi także się w nim znajdują.

Przedział jest więc czymś „głębszym” niż zwykła lista liczb: opisuje wszystkie wartości między granicami, a nie tylko kilka wybranych.

Kiedy przedział jest wygodniejszy niż opis słowny

Przedziały są szczególnie wygodne, gdy:

• rozwiązujesz nierówności i chcesz krótko zapisać wszystkie rozwiązania,
• opisujesz dziedzinę funkcji („x ma być większy od zera”),
• podajesz warunek w zadaniu z parametrem, np. „dla a z przedziału…”.

Zamiast pisać: „x jest liczbą większą lub równą 2 i mniejszą od 5”, zapisujesz po prostu przedział [2, 5). Notacja staje się zwięzła i łatwo ją przekształcać.

Oś liczbowa – szybkie przypomnienie podstaw

Budowa osi liczbowej

Oś liczbowa to prosta, na której zaznaczone są liczby. Najczęściej rysuje się ją poziomo, z początkiem (zerem) gdzieś pośrodku.

Kilka kluczowych reguł:

• z lewej strony znajdują się liczby ujemne,
• 0 jest punktem odniesienia pośrodku,
• z prawej strony leżą liczby dodatnie,
• odległości między kolejnymi liczbami są równe (1 jednostka, 2 jednostki – w zależności od skali).

Każda liczba ma dokładnie jedno miejsce na osi. Przedziały będą na tej osi fragmentami, nie pojedynczymi punktami.

Dodatnie, ujemne i zero – orientacja na osi

Przypomnienie położenia najważniejszych liczb:

• liczby ujemne (np. −5, −1) są na lewo od zera,
• liczby dodatnie (np. 1, 2,5, 10) są na prawo od zera,
• im dalej od zera w prawo, tym liczba jest większa; im dalej w lewo, tym liczba mniejsza.

Dzięki temu porównywanie liczb jest proste: liczba leżąca bardziej w prawo jest większa.

Kierunek i odległość na osi liczbowej

Na osi obowiązuje naturalny kierunek: od lewej do prawej. Idąc w prawo, liczby rosną. Idąc w lewo, maleją.

Odległość między liczbami mierzy się w jednostkach osi. Różnica 1 oznacza jedną jednostkę odległości, różnica 2 – dwie jednostki itd. To ma znaczenie przy rysowaniu, zwłaszcza gdy chcesz zaznaczyć kilka przedziałów na wspólnej osi.

Ćwiczenie mentalne z położeniem liczb

W myślach spróbuj umieścić na osi kolejne liczby:

• −3 – trzy jednostki na lewo od zera,
• 0 – w środku osi, w punkcie odniesienia,
• 2,5 – dwie i pół jednostki na prawo od zera, między 2 a 3,
• 10 – dalej na prawo, znacznie oddalone od zera.

Gdy w głowie widzisz te miejsca, łatwiej zauważysz, jak przedziały „rozciągają się” na osi od jednego punktu do drugiego.

Rodzaje przedziałów: otwarte, domknięte i połówkowe

Przedział otwarty (a, b) – końców brak

Przedział otwarty zapisuje się jako (a, b) i oznacza „wszystkie liczby większe od a i jednocześnie mniejsze od b”.

Formalnie: (a, b) = {x ∈ ℝ : a < x < b}.

Tutaj liczby a i b nie należą do przedziału. W środku są tylko liczby „pomiędzy”.

Przykład: (2, 5) to wszystkie liczby większe niż 2 i mniejsze niż 5: 2,1; 3; 4,9; 4,99 itd., ale nie 2 i nie 5.

Przedział domknięty [a, b] – końce w środku

Przedział domknięty zapisuje się jako [a, b] i obejmuje wszystkie liczby od a do b włącznie z końcami.

Formalnie: [a, b] = {x ∈ ℝ : a ≤ x ≤ b}.

W przykładzie [2, 5] zbiór zawiera zarówno 2, jak i 5, a także wszystkie liczby pomiędzy nimi. Różni się to od (2, 5) dokładnie tym, że liczby 2 i 5 dochodzą do środka przedziału.

Przedziały jednostronnie otwarte: (a, b] i [a, b)

Między wariantami w pełni otwartym i domkniętym są dwa „mieszane” typy:

• (a, b] – liczby większe niż a i mniejsze lub równe b,
• [a, b) – liczby większe lub równe a i mniejsze niż b.

W zapisie (a, b] lewy koniec a jest wyłączony, a prawy koniec b – włączony. W [a, b) jest odwrotnie: a w środku, b na zewnątrz.

Przykład: (2, 5] oznacza wszystkie liczby > 2 i ≤ 5. Liczba 2 nie należy do przedziału, 5 – należy.

Opis przedziałów językiem nierówności

Każdy przedział można bezpośrednio przepisać jako układ nierówności:

• (a, b) ⇔ a < x < b,
• [a, b] ⇔ a ≤ x ≤ b,
• (a, b] ⇔ a < x ≤ b,
• [a, b) ⇔ a ≤ x < b.

Znaki < i ≤ dokładnie odpowiadają rodzajom nawiasów. Tam, gdzie jest ostre <, używasz nawiasu okrągłego, a tam, gdzie ≤, – nawiasu kwadratowego.

Zapis przedziałów nawiasami – pełna ściągawka

Skojarzenie: nawias okrągły i nawias kwadratowy

Prosta mnemotechnika pomaga szybko odczytywać, czy koniec należy do przedziału:

• nawias okrągły „(” lub „)” – koniec jest otwarty, liczba nie należy,
• nawias kwadratowy „[” lub „]” – koniec jest zamknięty, liczba należy.

Warto traktować to jak ikony: okrąg oznacza puste kółko na osi, kwadrat – zamalowane kółko. Jeden symbol pociąga za sobą drugi.

Konwencja: zawsze od mniejszej do większej

Przedział zapisuje się zawsze w kolejności rosnącej:

• lewa granica to liczba mniejsza (a),
• prawa granica to liczba większa (b),
• piszesz (a, b), nie (b, a).

Jeśli na osi liczbowej idziesz od lewej do prawej, pierwszy koniec jest po lewej. Dokładnie to samo dzieje się w zapisie nawiasami.

Porównanie typów: (2, 5), [2, 5], (2, 5], [2, 5)

Te cztery przedziały różnią się wyłącznie tym, czy zawierają końce:

• (2, 5) – wyklucza 2 i 5,
• [2, 5] – zawiera zarówno 2, jak i 5,
• (2, 5] – zawiera 5, ale nie zawiera 2,
• [2, 5) – zawiera 2, ale nie zawiera 5.

Taka tabela pomaga zapamiętać, jak łączyć rodzaj nawiasu ze znakiem nierówności i z tym, czy końce należą.

Co „wchodzi do środka” przedziału

Przy każdym typie przedziału można zadać trzy pytania:

• czy lewy koniec należy do zbioru,
• czy prawy koniec należy do zbioru,
• czy wszystkie liczby pomiędzy należą (w przedziale – tak).

Jeśli zapisujesz coś w stylu [3, 3], wszystkie liczby pomiędzy to w praktyce tylko 3, więc przedział zawiera wyłącznie tę jedną wartość.

Przedział jednoelementowy jako [a, a]

Specjalny przypadek to przedział jednoelementowy. Zapis [a, a] oznacza zbiór zawierający tylko jedną liczbę a.

Formalnie: [a, a] = {x ∈ ℝ : a ≤ x ≤ a} = {a}.

W praktyce rzadko zapisuje się jednoelementowy zbiór w formie przedziału – częściej po prostu {a}. Jednak rozumienie, że [a, a] nie jest „pusty”, tylko ma dokładnie jeden element, oszczędza nieporozumień.

Przedziały z nieskończonością: „do plus nieskończoności” i „do minus nieskończoności”

Dlaczego przy nieskończoności zawsze nawias okrągły

Pojęcia +∞ i −∞ nie są liczbami w zwykłym sensie. To symbole opisujące „nieskończony kierunek”: w prawo bez końca lub w lewo bez końca.

Przedziały jednostronnie nieograniczone: od liczby do nieskończoności

Gdy interesują cię wszystkie liczby większe (lub mniejsze) od jakiejś wartości, używasz przedziałów, w których z jednej strony stoi liczba, a z drugiej symbol nieskończoności.

• (a, +∞) – wszystkie liczby większe niż a,
• [a, +∞) – wszystkie liczby większe lub równe a,
• (−∞, b) – wszystkie liczby mniejsze niż b,
• (−∞, b] – wszystkie liczby mniejsze lub równe b.

Przykład: x ≥ 3 zapiszesz jako [3, +∞). Z kolei x < −1 to (−∞, −1).

Symbol nieskończoności a „koniec” przedziału

Przy +∞ i −∞ zawsze używa się nawiasów okrągłych: ( lub ). Nie ma tu wyboru.

Powód jest prosty: nieskończoność nie jest zwykłą liczbą, więc nie można jej „włączyć do środka”. Nie ma sensu mówić, że x = +∞ lub x = −∞ w takim samym sensie, jak x = 5.

W skrócie: przy nieskończoności nigdy nie pojawi się nawias kwadratowy.

Przykłady odczytywania przedziałów z nieskończonością

Kilka typowych sytuacji, które często się pojawiają:

• x > 0 ⇔ (0, +∞),
• x ≥ 0 ⇔ [0, +∞),
• x ≤ 5 ⇔ (−∞, 5],
• x < −2 ⇔ (−∞, −2).

W każdym przypadku znak nierówności przy liczbie decyduje, czy nawias przy tej liczbie będzie kwadratowy (≤, ≥), czy okrągły (<, >).

Związek między przedziałami a nierównościami

Jak zamieniać nierówności na przedziały

Typowe pojedyncze nierówności:

• x > a ⇔ (a, +∞),
• x ≥ a ⇔ [a, +∞),
• x < b ⇔ (−∞, b),
• x ≤ b ⇔ (−∞, b].

Dla podwójnych nierówności masz odpowiednio:

• a < x < b ⇔ (a, b),
• a ≤ x ≤ b ⇔ [a, b],
• a < x ≤ b ⇔ (a, b],
• a ≤ x < b ⇔ [a, b).

W praktyce sprowadza się to do: znak ostrej nierówności → nawias okrągły, znak z „kreseczką” → nawias kwadratowy.

Przykłady tłumaczenia w obie strony

Załóżmy, że masz przedział [−2, 4). Możesz go przepisać jako:

• opis słowny: od −2 włącznie do 4 bez 4,
• nierówność: −2 ≤ x < 4.

Jeśli w zadaniu widzisz nierówność −1 < x ≤ 3, natychmiast możesz zapisać ją krócej jako (−1, 3].

Nierówności złożone i suma przedziałów

Czasem warunek na x składa się z dwóch części. Na przykład:

• x < −2 lub x ≥ 1.

W zapisie przedziałowym:

• (−∞, −2) ∪ [1, +∞).

Symbol ∪ oznacza sumę zbiorów – „albo to, albo to”.

Podobnie warunek x ≤ −1 lub x > 4 odpowiada (−∞, −1] ∪ (4, +∞).

Części wspólne przedziałów a system nierówności

Gdy pojawia się słowo „jednocześnie”, zwykle chodzi o część wspólną przedziałów. Przykład:

• x > 1 i x ≤ 5.

Oba warunki naraz spełniają liczby z (1, 5]. To jest część wspólna przedziałów (1, +∞) i (−∞, 5].

W zapisie zbiorów część wspólną oznacza się symbolem ∩, np. (1, +∞) ∩ (−∞, 5] = (1, 5].

Jak krok po kroku zaznaczać przedziały na osi liczbowej

Standardowy schemat rysowania

Przy każdym przedziale możesz trzymać się tego samego prostego schematu:

1. narysuj poziomą linię – to twoja oś,
2. zaznacz kilka liczb (w tym granice przedziału),
3. na granicach narysuj kółka: puste lub zamalowane,
4. pomiędzy granicami pogrub linię lub narysuj „ciąg” (odcinek),
5. dla nieskończoności – strzałkę w odpowiednią stronę.

Puste i zamalowane kółka – szybka reguła

Granice rysujesz jako kółka nad osią:

• puste kółko – liczba nie należy do przedziału (nawias okrągły),
• zamalowane kółko – liczba należy (nawias kwadratowy).

Przykład: dla (2, 5] nad 2 rysujesz puste kółko, nad 5 – zamalowane. Pomiędzy nimi – pogrubiona linia.

Przedziały skończone na osi

Dla przedziału [−3, 2) postępujesz tak:

1. zaznaczasz na osi −3, 0, 2 (dla orientacji),
2. nad −3 rysujesz zamalowane kółko,
3. nad 2 – puste kółko,
4. łączysz ten obszar ciągłą, grubszą linią od −3 do 2.

Taki rysunek jednoznacznie pokazuje, gdzie „zaczyna się” i gdzie „kończy się” przedział oraz które krańce należą.

Przedziały nieskończone na osi

Dla [1, +∞) zaznaczasz 1 zamalowanym kółkiem, a potem prowadzisz grubą linię w prawo, zakończoną strzałką. Strzałka oznacza, że przedział „biegnie dalej” bez końca.

Dla (−∞, 0) analogicznie: strzałka w lewo, potem linia aż do 0, a nad 0 puste kółko.

Kilka przedziałów na jednej osi

W wielu zadaniach trzeba narysować kilka przedziałów jednocześnie, żeby znaleźć ich sumę lub część wspólną.

Dobry sposób:

• rysujesz jedną oś z wygodną skalą,
• każdy przedział zaznaczasz innym stylem (np. inną grubością lub obok osi),
• sumę odczytujesz jako obszary pokryte przez co najmniej jeden przedział,
• część wspólną – jako obszary, gdzie przedziały się nakładają.

Przykład: (−2, 4) i [1, 5). Na osi widać, że część wspólna to [1, 4), a suma to (−2, 5).

Przedziały w zadaniach: zakresy, warunki, odpowiedzi

Zakresy rozwiązań równań i nierówności

Rozwiązaniem nierówności rzadko jest pojedyncza liczba. Częściej cały przedział lub suma przedziałów.

Na przykład:

• x + 2 > 0 ⇒ x > −2 ⇒ (−2, +∞),
• −1 ≤ 2x ≤ 3 ⇒ dzielisz przez 2: −0,5 ≤ x ≤ 1,5 ⇒ [−0,5, 1,5].

Takie rozwiązania zapisuje się najczęściej właśnie w formie przedziałów, bo są zwięzłe i czytelne.

Dziedzina funkcji zapisana przedziałami

Przedziały są podstawowym narzędziem przy opisywaniu dziedziny funkcji.

Przykłady:

• f(x) = 1/x – x nie może być zerem ⇒ dziedzina: (−∞, 0) ∪ (0, +∞),
• g(x) = √x – wymagasz x ≥ 0 ⇒ dziedzina: [0, +∞),
• h(x) = √(4 − x) – wymagasz 4 − x ≥ 0, czyli x ≤ 4 ⇒ dziedzina: (−∞, 4].

Takie zapisy szybko pokazują, z jakich przedziałów „składa się” zbiór dopuszczalnych argumentów.

Ograniczenia parametrów i zmiennych w praktyce

W zastosowaniach przedziały opisują dopuszczalne zakresy wielkości fizycznych lub ekonomicznych. Na przykład temperatura pracy urządzenia może być określona jako [−10, 40], a dopuszczalne stężenie substancji w roztworze jako (0, 0,1].

W zadaniu tekstowym opis „prędkość między 50 a 90 km/h, włącznie z granicami” przełożysz na [50, 90]. Umożliwia to krótkie formułowanie warunków obliczeń.

Odpowiedzi w zadaniach z wieloma warunkami

Gdy rozwiązujesz układ nierówności, końcowa odpowiedź często ma postać jednego przedziału lub ich sumy.

Przykład układu:

• x ≥ −1,
• x < 3,
• x ≠ 1.

Pierwsze dwa warunki dają razem [−1, 3). Trzeci usuwa jedną liczbę – 1. Końcowy zbiór można zapisać jako sumę dwóch przedziałów: [−1, 1) ∪ (1, 3).

Taki zapis jasno pokazuje zarówno ciągłość zakresu, jak i „dziurę” w konkretnym punkcie.

Przedziały z liczbami całkowitymi a przedziały w ℝ

Czasem zadanie dotyczy tylko liczb całkowitych. Wtedy przedział traktujesz jako „ramę”, a wewnątrz interesują cię wyłącznie liczby całkowite.

Na przykład: „Znajdź liczby całkowite spełniające 1 < x ≤ 5” – przedział (1, 5], ale jako rozwiązanie wypisujesz: 2, 3, 4, 5.

Sam przedział nadal opisujesz w ℝ, ale przy interpretacji zawężasz się do konkretnego typu liczb (np. ℤ).

Przedziały opisane symbolicznie i graficznie – typowe błędy

Przedziały najczęściej sprawiają kłopot nie przez trudność, ale przez drobne pomyłki. Kilka z nich powtarza się ciągle.

• mylenie kolejności: zapisy typu (5, −2) są błędne – zawsze mniejsza liczba z lewej, większa z prawej,
• zły nawias przy znaku nierówności: x ≥ a zapisane jako (a, +∞) zamiast [a, +∞),
• nawias kwadratowy przy nieskończoności: [−∞, 3), [0, +∞] – takie zapisy są niepoprawne,
• „dziury” pominięte w zapisie: usunięta liczba (np. x ≠ 2) traktowana jak część przedziału zamiast rozbicia na sumę,
• rysowanie odcinka bez pustych/zamalowanych kółek – z rysunku przestaje być jasne, czy krańce należą.

Dla kontroli można dopisywać sobie pod rysunkiem odpowiadającą nierówność. Jeśli zapis słowny i rysunek do siebie nie pasują, gdzieś jest błąd.

Przedziały a dokładność pomiaru

W zadaniach z fizyki czy chemii pojawia się często zapis „od… do…”. To zwykle ukryty przedział.

Jeśli zakres temperatury podany jest jako „od 10 °C do 20 °C”, bez doprecyzowania, przyjmuje się najczęściej [10, 20].

Jeżeli użyte są sformułowania „większa niż 10 °C” lub „mniejsza niż 20 °C”, odpowiada to (10, 20) albo (10, 20]. Wszystko rozstrzyga jedno słowo: „większa”, „co najmniej”, „nie więcej niż”, „dokładnie”.

Przedziały a inne sposoby zapisu zbiorów

Zapis przedziałów przy użyciu klamerek

Ten sam zbiór można opisać na kilka sposobów. Dla liczb rzeczywistych wygodny jest zapis z nawiasami, ale bywa też używany zapis z klamrami.

Na przykład:

• (1, 4] = {x ∈ ℝ : 1 < x ≤ 4},
• [−2, +∞) = {x ∈ ℝ : x ≥ −2},
• (−∞, 0) = {x ∈ ℝ : x < 0}.

Znak „:” czytamy tu jako „taki, że”. Pierwsza część określa, z jakiego „świata” bierzemy elementy (tu: x ∈ ℝ), druga – warunek.

Przedziały a zbiory opisane słownie

Czasem warunek dany jest tylko w opisie, np. „zbiór liczb większych od 1 i nie większych niż 5”. Wtedy krótkim zapisem staje się przedział (1, 5].

Przykładowe pary:

• „liczby mniejsze od 7” ⇔ (−∞, 7),
• „liczby nieujemne” ⇔ [0, +∞),
• „liczby między −3 a 2 włącznie” ⇔ [−3, 2].

Dobrze jest od razu przekładać takie opisy na przedziały, bo później na wykresach i w obliczeniach pracuje się już z krótkim zapisem.

Przedziały a zbiory skończone

Zbiór skończony, np. {1, 2, 3}, nie jest przedziałem w sensie ścisłym, ale leży w jego wnętrzu. Wiele zadań łączy oba podejścia.

Przykład: „podaj liczby całkowite z przedziału (−2, 3]”. Zapis przedziałowy wskazuje ramy: (−2, 3]. Z liczb całkowitych wychodzi zbiór {−1, 0, 1, 2, 3}.

Przedział wyznacza obszar, a później wybiera się z niego liczby, które spełniają dodatkowe warunki (np. całkowite, parzyste, dodatnie).

Przedziały w wykresach funkcji

Odczytywanie fragmentów wykresu

Na wykresach funkcji opisy typu „dla x ∈ (1, 4)” są standardem. Oznaczają, że interesuje nas tylko fragment wykresu leżący nad tym przedziałem argumentów.

Jeśli wykres opisany jest jako:

• y = 2x dla x ∈ [−1, 2],
• y = 1 dla x ∈ (2, 5),

to na osi liczbowej dla x masz dwa przedziały: [−1, 2] i (2, 5). W punkcie x = 2 wyraźnie widać „przeskok” między częściami funkcji, a kółka (zamalowane/puste) pokazują, które fragmenty zawierają krańce.

Przedziały monotoniczności

Funkcję opisuje się często jako rosnącą, malejącą lub stałą na danych przedziałach.

Przykładowo: „funkcja jest rosnąca na (−∞, −1) oraz (2, +∞), a malejąca na (−1, 2)”. Ten opis mówi, gdzie wykres idzie w górę, a gdzie w dół.

Takie rozbicie na przedziały jest kluczowe w analizie funkcji: przy szukaniu ekstremów, badaniu kształtu wykresu czy całkach oznaczonych.

Przedziały jako dziedzina i zbiór wartości

Poza dziedziną częstym zastosowaniem przedziałów jest opis zbioru wartości funkcji.

Jeśli np. funkcja kwadratowa ma wierzchołek w punkcie (1, −3), ramiona skierowane w górę i dziedzinę ℝ, to jej zbiór wartości można zapisać jako [−3, +∞).

Przy funkcji ograniczonej z obu stron, np. sinusie, otrzymuje się przedział [−1, 1]. W ten sposób jednym zapisem zamyka się celowo cały możliwy „zakres y”.

Operacje na przedziałach

Suma i część wspólna – praktyczne schematy

Przy dwóch przedziałach wzrokowo działa ten sam pomysł: rysunek na jednej osi, potem „łączymy” lub „przecinamy” obszary.

Dla sumy:

• jeśli przedziały się stykają lub nachodzą, suma jest jednym przedziałem,
• jeśli są rozłączne, suma jest ich „zlepieniem” – zapisuje się ją symbolem ∪.

Przykłady:

• (−3, 1) ∪ [1, 4) = (−3, 4),
• [−5, −1) ∪ (0, 2] – tu nie da się połączyć, zostają dwa